Column

België is geen democratie

23 april 2009

Een column door Bruno Valkeniers

Vervloekt, verketterd, gedemoniseerd, nu al meer dan 20 jaar. In de aanloop naar de verkiezingen van 7 juni afgeschreven, meer dan ooit doodgezwegen en geweerd uit de media en het politieke debat. Dat was en is het lot van het Vlaams Belang. Tot uitlekte dat Koen Dillen de auteur is van een knappe biografie over François Mitterand, onder het pseudoniem Vincent Gounod. Het boek werd her en der bejubeld – tot op de Openbare Omroep toe – maar na de onthulling razendsnel weer uit de rekken van de boekhandel gehaald. De kwestie zorgde in dit gekke landje, waar de consensus aanbeden wordt als was het een heilige koe, voor een fikse en verfrissende controverse. Over censuur en vrije meningsuiting. Over de grenzen en de houdbaarheidsdatum van het beruchte cordon sanitaire. Over het wezen van de democratie zelf.

Intellectueel verzet
Zesendertig Vlaamse intellectuelen kropen in hun pen en schreven zonder omwegen dat het land in “een feitelijke toestand van censuur” is terecht gekomen als politici van een welbepaalde partij geen boek kunnen publiceren bij een erkende uitgeverij of als ‘progressieve’ boekhandels – in navolging van de katholieke kerk anno jaren ’50 vorige eeuw – eigenhandig een soort index hanteren van ‘foute’ auteurs en ideeën. Notoire Vlaams Belang-tegenstanders als Etienne Vermeersch en Geert Van Istendael stelden tot hun verbazing vast dat de inhoud van het boek er niet eens toe doet. “Vlaanderen schijnt opgedeeld te zijn in een politiekcorrecte helft die toegang krijgt tot de media, vlot een uitgever vindt, het obligate BV-kransje bemant; en anderzijds een schimmig continent van onbespreekbare, verboden, uit de publieke sfeer geweerd politisch-unfähige mensen, zoals dat onder de nazi’s heette.” Dat verwijt moet in linkse hoek, waar men voortdurend met de vlag van de ‘verdraagzaamheid’ staat te zwaaien, hard zijn aangekomen. Maar de dappere auteurs hebben overschot van gelijk: “Vlaanderen mag langzamerhand wel eens ontwaken uit zijn politiekcorrecte sluimer.”

Regimepers
De economische crisis zorgt in medialand voor lichte paniek. Ook in de pers regent het besparingen, afvloeiingen en ontslagen. Redacties en journalisten smeken om staatssteun. Een aberratie, schrijft Mark Grammens in ‘Journaal’ want wie financiële steun van de overheid aanvaardt, stelt zich bloot aan politieke druk. Een waarachtig vrije pers, zo merkt de eminente publicist terecht op, staat niet aan de kant van de machthebbers en kan niet anders zijn dan een oppositiepers. In België is dat wel even anders.

Kris Peeters, Vlaams minister-president en minister van Media, had op de Vlaamse Staten-Generaal wel oor naar de smeekbede van de vaderlandse pers. Want, zo zei hij vol vuur: “Een onafhankelijke, pluralistische pers is een essentiële waarborg voor het democratische gehalte van onze samenleving.” Dat klopt, maar dan ziet het er met dat democratische gehalte bij nader inzien niet zo best uit. Pluralisme in de media? In ons land? Waar dan? Boeken worden nog niet verbrand, maar ze worden gewoon niet gedrukt. Vrije tribunes van Vlaams Belang-politici worden keer op keer geweigerd, een zeldzame uitzondering daargelaten. De inhoud en de gebruikte argumenten doen er niet toe. Lezersbrieven die te nauw aansluiten bij Vlaams Belang-standpunten worden op sommige redacties minutieus doorgelicht en met een luizenkam verwijderd. Kopstukken van het Vlaams Belang komen – naar het beruchte advies van Polspoel en Desmet – alleen aan bod als “men er op kan kloppen” en de partij in een slecht daglicht of in moeilijkheden kan brengen.

Dat geldt trouwens ook voor quizjes en allerhande entertainmentprogramma’s waar de politieke vrienden naar hartenlust mogen opdraven en waar men in een wijde boog om de lastige politieke dossiers heen kan fietsen. “In principe staan we open voor iedereen”, verzekerde Tom Lenaerts van de succesrijke VRT-hofleverancier Woestijnvis. Ook voor het Vlaams Belang? Tja, dat ligt wat moeilijk, gaf de ‘schalkse ruiter’ toe. ‘Eigenlijk ben ik een schijthuis’, waarop dappere Tom zich meteen verstopte achter de beruchte VRT-nota waarin journalisten worden opgeroepen om politici van het Vlaams Belang zoveel mogelijk te weren uit politieke debatten, nieuws en duidingsprogramma’s. Een nota die nog altijd van kracht is en die destijds door Dirk Van Mechelen (VLD, toenmalig minister van media) én de Belgische journalistenvereniging unaniem werd toegejuicht. Hoe een en ander te verzoenen is met de journalistieke plichtenleer, het democratische recht op vrije meningsuiting en correcte informatie, is en blijft een raadsel. Daar houdt het trouwens niet mee op.

Eerlijke verkiezingen?
In de laatste rechte lijn naar de verkiezingen werden vorige maand in alle stilte de verkiezingsspots op de Openbare Omroep afgeschaft. Het is het ultieme sluitstuk van een al jaren aanslepende muilkorfoperatie. De spots waren immers het enige publieke forum waar het Vlaams Belang zijn standpunten nog ongefilterd en ongecensureerd kwijt kon. Daarom moesten ze weg. Dat was ook de reden waarom de zogenaamde ‘democratische’ partijen in 2001 de succesvolle ‘uitzendingen door derden’ uit de ether hebben geplukt. Voeg daarbij nog de weigering van kranten en tijdschriften om betaalde verkiezingsadvertenties van het Vlaams Belang te plaatsen en het plaatje is compleet. In dergelijke omstandigheden kan en moet men zich toch met recht en reden afvragen in hoeverre er in België nog sprake is van eerlijke verkiezingen. Dat een toevallige politieke meerderheid het mediadecreet zomaar op eigen houtje kan aanpassen om de oppositie het zwijgen op te leggen, stemt tot nadenken. Het is Vladimir Poetin achterna. België, anno 2009. Dat de pers daar in alle talen over zwijgt, getuigt ook niet meteen van ‘onafhankelijkheid’…

Niet voor niets hanteert de OVSE de vrije en gelijkmatige toegang tot de media als een belangrijke barometer voor het democratische gehalte van regimes en verkiezingen. Misschien moeten de waarnemers van de OVSE hier maar eens een kijkje komen nemen…

Cordon
Er is al oneindig veel gezegd en geschreven over het beruchte cordon sanitaire. De essentie is dat het politieke akkoord om gesprekken of een mogelijke coalitie met het Vlaams Belang bij voorbaat uit te sluiten, totaal ontspoord is. Niet alleen de ‘geniale’ (?) uitvinders van het cordon - die in hun jeugdjaren niet toevallig dweepten met rode dictaturen -, maar ook al die andere partijen, politici en journalisten die er zich door op sleeptouw lieten nemen, moeten zich maar eens afvragen of onze samenleving, de democratie en het debat er beter van geworden zijn. Niet dus. De gevolgen zijn catastrofaal. Het debat werd gefnuikt. De tegenstanders van het Vlaams Belang kropen in hun morele egelstelling van waaruit ze hun eigen grote gelijk niet eens meer moesten verdedigen met argumenten. De standpunten van de zelfverklaarde ‘weldenkenden’ werden politieke dogma’s waaraan niet getornd mocht worden. Criminaliteitscijfers werden vervalst of door de media onder de mat geborsteld, want “het speelt ‘extreem-rechts’ in de kaart”. Samenlevingsproblemen met allochtonen, het verontrustende aandeel van allochtone jongeren in de criminaliteit, de onverdraagzame trekjes van de islam? Het werd jarenlang met de mantel der liefde toegedekt. Oogjes toe en snaveltjes dicht. Dat was de boodschap in het multiculturele fabeltjesland. Twijfels bij de zegeningen van de multiculturele samenleving werden afgebrand als ‘cafépraat’, ‘onderbuikgevoelens’, onverdraagzaamheid of ‘racisme’. Op communautair vlak, hangt het vervloekte cordon sanitaire nog altijd als een molensteen om de hals van de Vlaamse onderhandelaars. Onder het mom van morele bezwaren hebben de Vlamingen – tot groot jolijt van de Franstaligen, het Belgische establishment en de linkerzijde – zich cordongewijs in een minderheidspositie laten manoeuvreren waarbij ze wel gedoemd zijn elke communautaire gespreksronde te verliezen. Dat getuigt niet van politieke moed, doorzicht of staatsmansschap.

Of het Vlaams Belang er ‘extreem-rechtse’, onverdraagzame of racistische standpunten op nahoudt? Ik meen in alle oprechtheid van niet. Ons pleidooi voor de beperking van importhuwelijken en gezinshereniging en het uitwijzen van illegalen en criminele vreemdelingen wordt vandaag in het buitenland gedeeld door traditionele partijen of is er gewoon regeringsbeleid. In heel Europa groeit de bezorgdheid over de opmars van de radicale islam. In eigen land moet het Vlaams Belang zich vanwege die islamkritische houding verantwoorden voor de rechter wegens vermeende ‘islamofobie’ en vrezen voor de levensnoodzakelijke dotaties. ‘Racisme’ als goedkoop alibi om een lastige concurrent op het politieke schaakbord onschadelijk te maken. Dat had ook de Britse journalist Stephen Pollard goed begrepen. Na de veroordeling van het Vlaams Blok schreef hij in The Times: “Het vermeend ‘racisme’ van het Vlaams Blok was maar een excuus. De échte reden waarom de Belgische autoriteiten het Vlaams Blok al jaren vervolgen, heeft niets te maken met racisme of de rechten van allochtonen. Het is omdat de partij ijvert voor de Belgische boedelscheiding en de vestiging van een Vlaamse republiek.” (The Times, 24.04.04)

Voltaire
“Ik ben het hartsgrondig oneens met wat u zegt. Maar ik zal er tot het einde van mijn dagen voor vechten dat u het kan blijven zeggen.” De woorden van Voltaire kunnen niet anders geïnterpreteerd worden dan als een striemende aanklacht tegen het cordon sanitaire, tegen de Belgische gedachtepolitie van het CGKR en tutti quanti, tegen censuur en politieke processen. Vrije meningsuiting is er in de eerste plaats voor mensen waar je het niet mee eens bent. De huidige politieke generatie draagt, door het in stand houden van het cordon, een verpletterende verantwoordelijkheid in de politieke en maatschappelijke impasse, in het niet vinden van oplossingen. Want problemen kan je alleen oplossen als ze in alle openheid besproken mogen worden. En dus breek ik hier nogmaals een lans voor de vrije meningsuiting. Niet alleen voor Dyab Abou Jahjah, maar ook voor het Vlaams Belang. Ruimte voor debat, beschaafd maar op het scherp van de snee waar het moet. Laat het ‘parler vrai’ en het vrije woord weer de macht over nemen in het parlement, waar nu de steriele consensus, de particratie en kadaverdiscipline heersen. Vlaanderen verdient beter, de kiezer verdient beter. Het cordon heeft zijn houdbaarheidsdatum overschreden. Onze jeugd en een generatie van rebelse intellectuelen hebben er lak aan. In pers en politiek hebben ze het nog niet begrepen. Maar het is hoog tijd dat het cordon op de vuilnisbelt gaat.

Bruno Valkeniers
voorzitter@vlaamsbelang.org

Categorie: