|
Verklaring Frank Vanhecke n.a.v. overlijden Karel Dillen
Een column door Frank Vanhecke
28.04.2007 •
27.04.2007 21.40u - Voor mij is Karel Dillen de redder van de naoorlogse Vlaams-nationale partijpolitiek. Toen de toenmalige partij Volksunie in mei 1977 het Egmontpact afsloot om aan een Belgische regering te kunnen deelnemen – en daarbij vanuit Vlaams-nationaal oogpunt onaanvaardbare toegevingen deed – stichtte Karel Dillen met slechts enkele mensen en letterlijk zonder materiële middelen een nieuwe Vlaams-nationale partij, de VNP, die later zou opgaan in het Vlaams Blok. Karel Dillen heeft toen wellicht nooit gedacht dat zijn initiatief zou leiden tot wat vandaag de grootste Vlaams-nationale partij uit de geschiedenis van dit land is : het Vlaams Belang. Hij was er zich in jaren tachtig bijzonder goed van bewust dat zijn tocht een “tocht door de woestijn” zou worden. Met de verkiezingen van 24 november 1991 zag hij zijn inspanningen beloond. Maar ook dan bleef hij de nuchterheid zelve.
Karel Dillen was een onkreukbare en rechtlijnige rechtse Vlaams-nationalist die meer dan één generatie Vlaams-nationale politici voor altijd inspireerde. Hij was de eerste die de eis voor Vlaamse onafhankelijkheid formuleerde, omdat hij ervan overtuigd was dat Vlaanderen binnen het Belgische staatsverband politiek, cultureel en economisch geminoriseerd was, en het opdoeken van het Belgisch staatsverband en bijgevolg de Vlaamse onafhankelijkheid de enige oplossing was om tot de volledige ontplooiing van Vlaanderen te komen. Hij stond toen met die eis alleen, niet alleen binnen de partijpolitiek, maar ook binnen de Vlaamse Beweging. Jaren later volgde de brede Vlaamse Beweging deze analyse en dit standpunt, en vandaag is het scenario van de Vlaamse onafhankelijkheid een scenario waarmee ook in politiek en breed-maatschappelijke middens rekening wordt gehouden. Het is zijn enorme verdienste geweest deze gedachte te laten doordringen tot de brede maatschappelijke geledingen. In die zin is hij voor mij een revolutionair geweest.
Van 1977 tot 1996 leidde hij het Vlaams Blok met immens veel gezag. Tegelijkertijd had hij een afschuw voor een misplaatste vorm van idolatrie ten aanzien van zijn persoon. Mordicus in de schijnwerpers staan was aan hem niet besteed. Voor hem was inhoud en rechtlijnigheid belangrijker dan het opsmukken van zijn eigen imago.
Helemaal onderbelicht, en in tegenstelling met het “oubollige” imago dat van hem werd opgehangen, is te weinig geweten dat hij met volle overtuiging heel wat jongeren kansen, verantwoordelijkheden en vertouwen gaf binnen de partij. Dat was Karel Dillen ten voeten uit : zonder veel poeha en ronkende verklaringen stuurde hij jongeren naar het parlement : van de 12 Kamerleden die in 1991 verkozen werden, waren er vier twintigers en vier dertigers bij…
Karel Dillen was bijzonder bekommerd om de opvolging aan de leiding van de partij en gaf de fakkel door op een ogenblik dat hij onbetwist en onbetwistbaar de voorzitter en veruit sterkste figuur van de partij was. Hij klampte zich niet vast aan zijn post. Er zijn in de politieke geschiedenis erg weinig mensen die het hem nadoen.
Karel Dillen verafschuwde de valse wereld van de “grote partijpolitiek” en stond voor trouw aan programma en principes. Deze rechtlijnige en intelligente politicus was echter geenszins een wereldvreemde ideoloog of een stuurse mens, integendeel. Wie hem kende herinnert zich een veelbelezen, humorvolle en diepmenselijke man met stijl en klasse, helemaal het tegendeel van het beeld dat van Karel Dillen al te dikwijls wordt opgehangen.
Eén ding staat vast : wie de na-oorlogse politieke geschiedenis van dit land beschrijft, zal niet rond de betekenis en de figuur van Karen Dillen heen kunnen.
We zullen Karel Dillen missen.
Ik breng als voorzitter van het Vlaams Belang met veel nederigheid, met veel droefheid, maar met bijzonder veel dankbaarheid hulde aan deze voor mij en onze partij uitzonderlijke man.
Aan de familie en in het bijzonder aan mevrouw Dillen bied ik namens het Vlaams Belang ons diepste medeleven aan.
|
Actualiteit
